Kambodża, Góry Kardamonowe.

Rozbiliśmy obóz na stromym stoku, zjedlismy ryż i zalegliśmy w hamakach. Dżungla zaczęła opowiadać wieczorne bajki, strasząć co chwilę potwornymi trzaskami. Nagle Pat włączył przenośne radyjko na baterie, które zaczęło do nas mówić dobrze znanym, radiowym monologiem - spokojnym, ważonym głosem, by nie zakłócić uroczystej ciszy i wszechwiecznej omnipotencji ciemności. W tej równikowej dziczy, brzmiało jak obłąkaniec, wygłaszający swoje nocne urojenia o świecie, który nie ma prawa istnieć.

Pat zachrapał. W programie “Minęła dwudziesta”, minęła dwudziesta.

Im bliżej równika tym większy marazm, wszechobecna niemoc myślenia o tym co jutro, pojutrze. Ludzie patrzą przed siebie lepkim wzrokiem; nie sposób odgadnąć czy gdzieś bardzo daleko czy  bardzo blisko. Owo rozleniwienie narasta odwrotnie proporcjonalnie do liczby pór roku, które wymuszają oczekiwanie na zmiany, uczą antycypacji, skłaniają do działania. Tu kontemplację mętnego i rozlazłego “dziś” przerywa jedynię szurnięcie klapkiem, warkot odpalanego skutera, rzadki przyjazd klienta do ulicznej garkuchni. Kontemplacja nieistniejącego “jutra” jest w zasadzie tak bezsensowna jak kontemplacja “dziś”, które na dobrą sprawę też mogłoby w ogóle nie istnieć.

Buriam, Tajlandia

AM