Trybunał ds. Zbrodni Czerwonych Khmerów (ECCC) w Phnom Penh stanowi w tej materii unikatową hybrydę. W przeciwieństwie do Międzynarodowego Trybunału dla Byłej Jugosławii (ICTY) i Rwandy (ICTR) czy Specjalnego Trybunały dla Sierra Leone (SCSL), ECCC nie został ustanowiony przez ONZ albo na mocy umowy międzynarodowej.
ECCC powstał na mocy wewnętrznego aktu prawnego Kambodży zgodnie w ustaleniami umowy ramowej ONZ i rządu khmerskiego w 2003, ustanawiającej podstawę prawną i zasady dla wzajemnej współpracy. Umowę ramową implementowano do prawa kambodżańskiego w 2004 roku (tzw. Prawo ECCC). Formalnie Trybunał jest częścią khmerskiego systemu sądownictwa, zawiera jednak w sobie elementy sądu międzynarodowego. ECCC stosuje zarówno prawo krajowe jak i międzynarodowe, pracują w nim krajowi i międzynarodowi sędziowie, prokuratorzy i administracja, jest finansowany z krajowych i zagranicznych źródeł.
Zdefiniowanie prawnego statusu ECCC nie służy jedynie teoretycznym rozważaniom, a umożliwia ustosunkowanie się do szeregu problemów prawnych np. do zarzutu rzeczy osądzonej - Ieng Sary w 1996 roku skorzystał z prawa amnestii czy do faktu, że Kambodżański Sąd Wojskowy. złamał prawa człowieka, przetrzymując Ducha bez procesu przez 8 lat w areszcie. Status sądu zinternacjonalizowanego pozwala ponownie wezwać liderów reżimu na ławę oskarżonych, nie ponosząc odpowiedzialności za uchybienia wsześniejszych, krajowych procedur.
Co więcej, ECCC jest pierwszym Trybunałem sądzonym zbrodnie ludobójstwa z lat 1975-1979 i to jemu przypadło zdefiniowanie obowiązujących wówczas zasad prawa i definicji legalnych zbrodni. ECCC jest pierwszy zinternacionalizowanym sądem stosującym krajową procedure karną, co prowadziło wielokrotnie do impasów prawnych i kontrowersji.
ECCC sądzi zbrodnie popełnione w latach 1975 – 1979, zatem poza jego zakresem kompetencji pozostają zbrodnie popełnione wtrakcie reżimu Lon Nola czy w trakcie walk partyzanckich po 1979 roku.
Art. 3 Prawa ECCC legitymuje Trybunał do wyrokowania na podstawie przestępstw wyszczególnionych w Khmerskim Kodeksie Karnym z 1956 roku. Na potrzeby ECCC przedłużono obowiązujący tam 10 letni termin przedawnienia do lat 30. W przeciwnym wypadku zbrodnie Khmer Rouge przedawniłyby się już w 1989 roku, chyba że Trybunał uznałby, iż z racji destrukcji systemu prawnego przedawnienie należy uznać za zawieszone. Wniosek przeciwny, zmuszający ECCC do wydłużenia okresu przedawnienia, rodzi spór, czy taki zabieg nie złamie zasady nulle crimen sine lege
(nie ma kary bez prawa), zabraniającej retrospektywnego działania prawa. W przypadku odpowiedzi pozytywnej, ECCC musi wykazać, że istnieją argumenty dla złamania tego standardu prawnego. Takich kontrowersji jest więcej.
Art. 4 Prawa ECCC pozwala Trybunałowi na sądzenie oskarżonych za ludobójstwo zdefiniowane w Konwencji o Zapobieganiu i Karaniu Zbrodni Ludobójstwa z 9 grudnia 1948 roku
Mimo iż definicja ludobójstwa w Prawie ECCC nie brzmi identycznie, odnosi się również do aktu popełnionego z zamiarem zniszczenia całości lub części grupy narodowej, etnicznej, rasowej lub religijnej.
Działania Khmer Rouge sprowadzały się jednak w głównej mierze do elimincji wydumanych wrogów politycznych. Trzymając się definicji ludobójstwa z Prawa ECCC, za zbrodnie ludobójstwa można oskarżyć liderów Khmer Rouge jedynie w odniesieniu do eliminacji mnichów buddyjskich, etnicznych Wietnamczyków i Chamów – rodzimych muzułmanów. Wraca jak bumerang wątpliwość, czy zamiarem Khmer Rouge była eliminacja 2 mln ludzi czy działania wymknęły im się spod kontroli.
