|
2010-05-25 Tak zaczął się nasz krótki pobyt w Kosowie: Po drodze z Belgradu ani jednego znaku na Kosowo. Jakby nie istniało. Już sam nie wiem czy wypada pytać o drogę, wymieniając to słowo. Leskovac, serbskie miasto tuż przed granicą. Nie ma: kolorowych ciuchów, lśniących okien sklepowych, kostek chodnikowych, zielonych trawników, drogich samochodów, kejefsi, makdonaldów, jaskrawych neonów, uśmiechniętych ludzi. Poza tym wszystko jest. Wreszcie niekończący się podjazd górskimi serpentynami na wyniosłą przełęcz, do granicy (około 15 godzin samochodem z Polski).
Serbia podobnie jak inne państwa obawiające się ruchów separatystycznych (m.in. Rosja, Chiny, Hiszpania) nie uznawszy niepodległości Kosowa, zgłosiła sprawę jego statusu do Międzynarodowego Trybunału Sprawiedliwości. Wniosek Serbów poparło Zgromadzenie Ogólne ONZ, co w Belgradzie okrzyknięto sukcesem. Wracają wzajemne animozje, wybuchają spory, wojny medialne, bunty kosowskich Serbów. Tylko że na granicy w Mutivode tego nie czuć. Jakby polityce nie chciało się wdrapywać tak wysoko. Gdzie za pusto, za nudno, za leniwie. Przedzierać się przez górskie bory z gawrami niedźwiedzi. Jedyną nową rzeczą jest tu graniczny posterunek i mundury Kosowarów z pagonami z napisem KOSOVO. Po obu stronach obskurne budy. Po serbskiej stronie ciężarówka na ręcznym, którą obmywają ze szlaucha pogranicznicy, chyba w najbardziej wyblakłych i wysłużonych mundurach na świecie. Gdy podjeżdżamy jedynym tu samochodem, krzyczą: – stać! cofnąć się! toż to w końcu granica! porządek musi być! Cofamy się posłusznie. Oni dalej oblewają rozkraczonego potwora. Gwiżdżą, gaszą kiepy, sikają. Jakby czekali na nasz samowolny ruch, by znów mogli głośniej krzyknąć. Po drugiej stronie bardziej śniadzi - Kosowarzy. Patrzą w zalane słońcem niebo, palą, słuchają z małego jamnika serbskich śpiewek. Na kantorku napis po angielsku i albańsku: zgłoś korupcję, i dalej numer telefonu. Południe. Nagle granicę przekroczyła mucha. Wkrótce więcej w prasie. |
